Kosmetologia - wprowadzenie

Kosmetologia - co to ? 


Nazwa kosmetologia wywodzi się od greckiego słowo kosmos, co oznacza ład, porządek i ozdobę. Kosmetologia jest działem dermatologii, zajmująca się badaniem, opisywaniem, leczeniem oraz pielęgnowaniem skóry dotkniętej chorobą bądź defektem (tj. suchość, łojotok, łuszczenie, zmarszczki) oraz włosów i paznokci. Kosmetologia jest ściśle związana z higieną życia, odżywianiem, farmakologią, fizykoterapią, a także medycyną estetyczną.

Wyróżniamy:
  • ·        Kosmetologia upiększająca - manicure i pedicure kosmetyczny, makijaż okolicznościowy oraz makijaż permanentny, przedłużanie i zagęszczenie rzęs oraz henna na brwi i rzęsy
  • ·        Kosmetologia pielęgnacyjna - są to głównie zabiegi o działaniu rewitalizującym, regenerującym i liftingującym, które ma za zadanie utrzymanie elastyczności skóry i mięśni, a także zapobieganie powstawaniu bruzd i zmarszczek
  • ·        Kosmetologia lecznicza - jest to głównie terapia schorzeń jako wsparcie leczenia dermatologicznego

Ustawa o kosmetykach 

Ustawa o kosmetykach opisuje wymagania prawne, jakim w Polsce podlegają kosmetyki. W ustawie określone są wymagania w zakresie: składu, wytwarzania, oznakowania, dokumentacji, oceny bezpieczeństwa i wprowadzenia do obrotu w tym również notyfikacji kosmetyków.
Kosmetyki podlegają kontroli przez inspektorów Państwowej Inspekcji Sanitarnej niezależnie od miejsca ich sprzedaży

Kosmetyk, lek, a kosmoceutyk 

Definicja kosmetyku dotyczy jego trzech elementów: formy, miejsca aplikacji i funkcji produktu. Aby preparat mógł być uznany za kosmetyk i podlegać przepisom ustawy, każda z wymienionych tych cech musi być zgodna z definicją kosmetyku.
·        Forma - produkt, który jest wyrobem lub przedmiotem np. peruka, nie jest kosmetykiem, mimo, że jego funkcja upiększania jest zgodna z definicją kosmetyku.
·        Miejsce aplikacji - produkt, który spożywamy doustnie, lub aplikujemy domięśniowo bądź podskórnie, nie jest kosmetykiem, mimo, że forma (substancja) lub funkcja (upiększanie) mogą być zgodne z definicją np. tatuaż trwały.
·        Funkcja - produkt, który leczy, lub zapobiega chorobom, nie jest kosmetykiem, ale produktem leczniczym. Podstawowa funkcja nie spełnia jej definicji.

Kosmetyk - jest to każda substancja przeznaczona do użytku zewnętrznego kontaktu z ciałem człowieka, którego wyłącznym celem jest utrzymanie ciała w czystości, pielęgnacja, ochrona, perfumowanie lub upiększanie (skóra, włosy, wargi, paznokcie, zewnętrzne narządy płciowe, zęby, błony śluzowe jamy ustnej)
Lek - produkt leczniczy, jest nim każda substancja lub mieszanina substancji podawana między innymi w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne.
Kosmoceutyk - kosmetyk + lek - zawarte w kosmetykach związki chemiczne nie powinny ingerować w strukturę i procesy metaboliczne zachodzące w skórze. W składzie współczesnych kosmetyków nierzadko znajdują się związki chemiczne, które mają zdolność do modyfikowania czynności komórek skóry, a więc charakteryzują się jedną cechą zarezerwowaną dla leków.
Profesor Albert M. Kligman wprowadził nazwę kosmoceutyk w celu odróżnienia grupy preparatów stosowanych zewnętrznie znajdujących się pomiędzy lekami, a kosmetykami.

Kosmetyk czy lek ?

Według "Ustawy - prawa farmaceutycznego Dz.U 2001, nr 126, poz. 1381 ze
zm."
Art. 2, pkt 32
"Produktem leczniczym jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt , lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne,
immunologiczne lub metaboliczne."

Dlatego, deklarowanie, że kosmetyk ma właściwości lecznicze jest niezgodne z przepisami ustawy o kosmetykach. Produkt, który działa leczniczo lub jest przedstawiany jako posiadający takie działanie, nie jest kosmetykiem, a lekiem i podlega ustawie – prawo farmaceutycznie. Zgodnie z prawem, produkt, który jest wprowadzany do obrotu, może być albo lekiem, albo kosmetykiem.

Bezpieczeństwo kosmetyków 

Kosmetyk, który jest wprowadzany na rynek musi być bezpieczny, a za jego bezpieczeństwo jest odpowiedzialny producent. Mówi o tym ustawa kosmetyków :
Art. 4
" Kosmetyk wprowadzony do obrotu, używany w zwykłych lub w innych dających się przewidzieć warunkach, z uwzględnieniem w szczególności jego wyglądu lub prezentacji, oznakowania, wszystkich instrukcji użycia oraz innych wskazówek lub informacji pochodzących od producenta, nie może zagrażać zdrowiu ludzi"
Producent ma obowiązek przeprowadzić bądź zlecić odpowiedniej instytucji przeprowadzenie takowej oceny bezpieczeństwa. Jednak, ustawa o kosmetykach nie ustala w jaki sposób ma ona zostać przeprowadzona, w porównaniu do produktów leczniczych, których ocena oparta jest na analizie korzyści i ryzyka.

Składniki kosmetyków 

Podział składników ze względu na to jaką pełnią funkcję w kosmetyku :
1)    Substancje bazowe - decydują one o właściwościach danego kosmetyku tzw. substancja wypełniająca np. woda, substancje hydrofilowe bądź hydrofobowe
2)    Związki powiechniowo-czynne - ich zadaniem jest zmniejszenie napięcia powierzchniowego na granicy fazy :
o   Emulgatory - zabezpieczają przed rozwarstwieniem faz
o   Pianotwórcze - mają za zadanie utworzyć stabilne pęcherzyki piany
o   Środki zwilżające - aby ułatwić roztworom wodnym zwilżanie powierzchni
o   Detergenty - mają zdolność do emulgowania i usuwania brudu z powierzchn
3)    Stabilizatory - substancje nadające odpowiednią konsystencję: żelową, galaretkową, zagęszczoną
4)    Konserwanty - zapobiegają zepsuciu, hamują rozwój drobnoustrojów (baterii i grzybów)
5)    Przeciwutleniacze - inaczej antyoksydanty, działają one jako ochrona przed utlenieniem np. witaminy A, D, E
6)    Plastyfikatory - zapewniają plastyczność, zwiększają elastyczność preparatów np. lakiery do paznokci
7)    Utwardzacze - utwardzają pomadki i szminki
8)    Substancje poślizgowe - np. w pudrach ułatwiają rozprowadzenie preparatu cienką warstwą
9)    Rozpuszczalniki - ułatwiają wprowadzenie barwników bądź środków zapachowych
10) Nośniki - ułatwiają substancjom biologicznie czynnym pokonanie bariery hydrolipidowej i wprowadzenie składnika w głąb skóry
11) Zwiększające przyczepność preparatów do skóry, płytki rogowej czy powierzchni włosa
12) Zapobiegające wysychaniu preparatów np. humektanty
13) Zakwaszające bądź odkwaszające - utrzymują odpowiednie pH skóry (5,5pH)
14) Umożliwiające rozpylanie preparatu - gazy wytłaczające
15) Substancje zapachowe - kosmetyki luksusowe, perfumy, wody toaletowe
16) Fiksatory - związki przedłużające zapach
17) Barwniki
18) Substancje smakowe nadające smak - szminki, pasty do zębów, płyny do płukania jamy ustnej
19) Lepisza - połączenie składników preparatów spajają ze sobą
cząsteczki składników

Oznakowanie kosmetyków 

Zgodnie z ustawą o kosmetykach oznakowanie kosmetyków powinno zawierać niżej wymienione elementy:
·        Nazwę handlową kosmetyku
·        Imię i nazwisko bądź nazwę i adres producenta, a także, jeżeli kosmetyk został wyprodukowany poza Unią Europejską nazwę państwa
·        Ilość nominalną kosmetyku w opakowaniu w jednostkach masy lub objętości w momencie jego pakowania
·        Termin trwałości
·        Szczególne ostrzeżenia
·        Numer partii lub inne dane, które pozwalają na identyfikację partii kosmetyków
·        Funkcję kosmetyku - jeżeli nie została ona jednoznacznie określona w prezentacji produktu
·        Wykaz składników - określony zgodnie z nazwami INCI, który jest poprzedzony wyrazem "składniki" lub "ingredients"
Wykaz składników jest tworzony zgodnie z ustawą o kosmetykach
·        Składniki są wymienione w porządku malejącym według jego procentowej zawartości
·        Kompozycje zapachowe i aromaty określa się wyrazem "zapach" bądź "aromat" lub ich odpowiednimi nazwami, które zostały przyjęte w INCI
·        Barwniki w wykazie składników podaje się w zastosowaniem ich numerów tzw. Colour Index

Termin trwałości 

Na opakowaniu kosmetyku musi być umieszczony termin trwałości, do którego produkt, przechowywany we wskazanych przez producenta warunkach, zachowuje swoje właściwości i pozostaje bezpieczny dla konsumenta.

Termin trwałości musi być określony zwrotem "najlepiej zużyć przed końcem", po którym podawany jest miesiąc i rok. Podanie tego terminu nie jest wymagany, jeżeli minimalny jego okres przydatności wynosi więcej niż 30 miesięcy. Wtedy na opakowaniu umieszcza się tzw. znak PAO.
Znak PAO jest to znak graficzny w postaci otwartego słoiczka, który oznacza
czas, w jakim od otwarcia produktu może być stosowany bez zagrożenia dla
zdrowia konsumenta.



Jeżeli macie jakieś pomysły lub tematy o których chciałabyście posłuchać
piszcie w komentarzach :)

Materiał do pobrania znajdziecie Tutaj 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Diagnostyka skóry

Choroby tarczycy, a zmiany skórne

Duszniki Zdrój - drugi dom